iki samimi arkadaş, bir gün askeriyedeki bir tanıdıklarının aracılığıyla bir fabrika açmaya karar verirler. yapacakları iş hakkında bilgi almak için askeriyeye gittiklerinde tanıdıkları kişi derki; "yapacağınız iş, ülke genelindeki askeri güçlere elbise ağırlıklı kumaşa yönelik işleri" iki arkadaştan sabırsız olanı "peki çok büyük meblağlar dönüyodur bu işte, ihale ile olacak sanırım öylemi? şartları nedir? diye sordu, tanıdıkları ise "evet" dedi. "ihale günü bir ay sonra, ben bu ihaleyi kesinlikle size kazandıracağım için bir an önce çalışmalara başlasanız iyi olur." dedi. gerekli bilgiler alındı ve iki arkadaş bütün maddi ve manevi güçlerini bu iş için seferber ettiler. yurtdı şından makinaler alındı, kumaşlar alındı, ve gazetelere işçi ilanları verildi. her şey tamam landığında ortadaki görünen tek şeyleri, fabri kaları vardı. evlerini arabalarını ve ortak olan herşeylerini satmışlardı bu iş için ve fabrikanın yatakhanesinde kalıyorlardı.


ihale günü gelip çattı ve kapalı zarf usulü olacak ihaleye onlarda tekliflerini sundular. askeriyedeki en yetkili kişilerden olan tanıdık ları ihaleden sonra odasına gelen iki arkadaşına ölçüler verdi"derhal" dedi. "derhal kesimine diki me başlayın. çok zengin olacaksınız çok.ihale sonucunu kesinlik kazandığında ben size telgraf gönderirim, oda tahminen haftaya çarşamba öğleden sonra iki gibi elinize geçer." dedi.

ve iki arkadaş yüze yakın işçileriyle fabri
kada elbiseleri, çadırları, şapkaları, herbirşeyi dikmeye başladılar.

çarşamba günü iki arkadaş, hemen fabrikanın idari girişinde beklemeye başladı. içlerinden heyecanlı olan duvarın dibine çökmüş. tırnakla rını yiyor. ve "ya kazanamazsak" diyordu gözyaş larına hakim olamıyor ve ağlıyordu heyecandan..

saat, oniki, onikiotuz, onikikırkbeş, onlar için dakikalar geçmiyordu, zaman sanki durmuştu.
bir, bironbeş, biryirmi, birotuz, birelli ve saat iki olduğunda postacı köşeden göründü.artık ikisi de sonucu heyecanla bekliyor ve yerlerinde duramı yordu, heyecanlı olan artık çocuk gibi ağlamaya başlamıştı, dizleri çözülmüştü, yerinden kalkmaya çalışıyor kalkamıyordu. postacı kapıyı çalmadan onlar açtı. "iyi günler, bir telgrafınız var." dedi postacı."aç adam aç dedi" ayaktaki olan arka daşı, postacının defterine imzayı attı ve telgrafı okumaya başladı. diğer ağlayan arkadaşı ise artık kopmuştu tamamı ile..can kulağıyla dinliyordu.arkadaşı okudu." oğlum stop,baban öldü stop, başımız sağolsun stop." arkadaşı bunu okuduğunda yüzünde tebessüm belirdi ve derin bir nefes çektikte sonra "oh be babam ölmüş" dedi sevinerek.